اما راه های دیگر هم برای حضور محصولاتی است که مرز بین هنرهای زیبا و طراحی به معنای هنر کاربرد اش است. یکی از این ها، همان طراحی انتقادی است که می توان آن را به دسته های مختلفی هم دسته بندی کرد. اما در مجموع طراحی انتقادی واکنشی است به وضع موجود دنیای طراحی. وضعی که در یک رویکرد خطی منجر به انبوهی از محصولات غیر ضروری برای انسان و بیشتر از آن برای محیط شده است. این گونه گرایش که بیشتر کنشی است غیر تجاری بنا بر نظر بعضی تلفیقی است از هنر و طراحی و طراح منتقد را می توان گونه ی دیگر از هنرمند خواند. مانند آن چه «استوارت واکر» در کتاب «پایداری از راه طراحی» در فصل «بازسازی طراحی برای پایداری» مطرح کند.
طراحی انتقادی آن طور که «آنتونی دون» معتفد است نوعی پرسشگری از وضع موجود برای شیوه ی دیگر از طراحی فرای طرح صورت مسئله و حل مشکل است که با آن چه من توی این روزها درگیرش هستم، متفاوت است، اما به هر حال در دنیا آنتونی دون را واضع نظریه ی طراحی انتقادی می دانند. دون و ربی همکار او با «کتاب طراحی سیاه: زندگی اسرار آمیز محصولات الکترونیک» در سال 2001 نظریه ی طراحی انتقادی را مطرح کردند.
شاید بعدتر در مورد کارها و فعالیت هاشان و دیکر گونه های طراحی انتقادی نوشتم، اما این بار از این جهت که این گونه گرایش ها که حتا این ور دنیا هم جدید و تازه است برود لای گوشت و پوست دانشجویانی که توی آن مملکت با چه دشواری و پویایی تشنه ی یادگیری اند.
خيلي خوب بود ... ممنون ... مطالبتون كمك زيادي به ما مي كنه...اميدوارم موفق باشيد
پاسخ دادنحذف